Hoe een preek in Mozaïek het financiële tij voor Alex keerde
Dit artikel stond eerder in het ND
Toen de auto van Alex Steegstra (54) uit Hengelo niet meer door de apk kwam, zag hij geen uitweg meer. Met een openstaande lening, een nieuwe aanhanger en twee net gekochte vliegtickets leek een andere auto onbereikbaar. Tot er na een preek over ‘kannen en kruiken’ een appje binnenkwam.
Financiële strop
Begin maart stond ik ineens met lege handen. Aan het einde van de maand zit ik financieel bijna altijd rond het nulpunt. Ik werk fulltime als support engineer en verdien genoeg om rond te komen, maar ik heb geen recht op toeslagen en mijn huur is vrij hoog. Sparen lukt daarom nauwelijks. Een paar jaar geleden heb ik met hulp van familie een tweedehands Hyundai gekocht van rond de vijfduizend euro. Daar betaalde ik elke maand 68 euro op af. Dat ging goed, en het idee was ook: als ik een degelijke auto koop, kan ik daar weer jaren mee vooruit.
Voor mij was die auto veel meer dan alleen vervoer. Door mijn autisme was ik mezelf in de loop der jaren steeds meer gaan isoleren. Met een auto werd mijn wereld groter. Ik ben niet iemand van kringverjaardagen of ergens koffie drinken, maar als ik mensen kan helpen met klusjes, verhuizingen of spullen vervoeren, dan heb ik contact op een manier die bij mij past. Dit sloot goed aan bij het team ‘Serve’ van Mozaiek0548, waar ik een warm thuis vond. Zo kwam ik meer onder de mensen en ging ik me beter voelen.
Begin dit jaar kocht ik een aanhanger van 1500 euro, juist om dat praktische helpen makkelijker te maken. Begin maart belde de garage over de auto die ik voor de apk had weggebracht. Ze sloegen de gaten zó in de onderdelen; een te dure reparatie werd afgeraden. Dat was een flinke streep door de rekening. Er stond nog ongeveer tweeduizend euro schuld open en ik had net ook twee tickets naar Curaçao gekocht voor een familiebruiloft. Dan schiet er maar één ding door je hoofd: heb ik verkeerde keuzes gemaakt?
Kannen en kruiken
De zondag daarna zat ik in de trein naar Rijssen, omdat ik geen andere keus had. In mijn kerk, Mozaiek0548, preekte een gastvoorganger over de weduwe die bij haar buren lege kannen en kruiken moest halen. Die werden daarna gevuld met olie, zodat haar schulden konden worden afbetaald. Ik voelde meteen: deze preek gaat over mij. Dat kwam binnen.
Tegelijk bleef ik steken op dat ene punt: dat vragen bij de buren. Want dat vond ik juist zo moeilijk. Ik had die hele week zitten rekenen, nadenken, piekeren. Even heb ik gekeken of ik misschien nog iets bij de bank kon lenen, maar ik wist zelf ook wel dat dat niet verstandig was. Lening op lening stapelen is vragen om ellende. En toch voelde hulp vragen ook niet logisch. Ik had nog steeds genoeg te eten, ik zat niet zonder dak boven mijn hoofd. Een auto is belangrijk, maar het blijft ergens ook een first world problem. Dus wie ben ik dan om anderen daarmee lastig te vallen?
Tijdens de dienst liep ik iemand uit de gemeente tegen het lijf. Ik zei dat mijn auto kapot was en dat ik daarom met de trein was gekomen. Later die middag reed ik met iemand anders mee terug en toen kwam er ineens een appje binnen van die man: ‘Red jij het financieel met je auto?’ Ik kreeg kippenvel over mijn hele lichaam. Hoe kon hij dit zo aanvoelen? Voor mij was het meteen duidelijk: dit was niet zomaar een appje van een gemeentelid, dit was God die via hem sprak.
Overweldigd
In een videogesprek met hem vertelde ik dat ik goed te eten had, maar geen geld voor een andere auto, mede omdat er nog een lening openstond. Hij vroeg of hij zijn netwerk mocht inschakelen. Hij en zijn vrouw voelden zich door diezelfde preek aangesproken om hun ‘kannen en kruiken’ uit te delen. Er ging een bericht uit naar ondernemers met de vraag of ze eenmalig wilden geven. Het doel was 7500 euro: tweeduizend om mijn schuld af te lossen en de rest voor een degelijke tweedehands auto.
Aan het einde van die week werd ik op mijn werk gebeld: de allerlaatste euro was binnen. Vijftien ondernemers hadden samen precies het hele bedrag gegeven. Ik werd er stil van. Samen met deze broeder heb ik daarna een Nissan gekocht voor 5600 euro, en mijn familie afbetaald.
Wat mij daarin het meest raakt, is dat God door mijn eigen fouten en onhandigheid heen werkt. Ik heb echt wel gedacht: had ik die aanhanger moeten kopen, had ik die tickets moeten boeken? Toch bleef er uiteindelijk geen verwijt hangen, maar genade.
Tegelijk wil ik niet over een paar jaar opnieuw in zo’n situatie zitten. Daarom kijk ik nu kritischer naar mijn uitgaven. Op mijn werk bedank ik vriendelijk als er loempia’s, vis of broodjes worden besteld. In plaats daarvan stort ik elke keer tien euro in het potje: ‘Uitgespaard eten’.
Ook mijn Netflix-abonnement gaat de deur uit en voor de ritjes naar kantoor pak ik de fiets. Het is dichtbij, en de benzine is duur. Die onverwachte hulp uit de kerk was een prachtig wonder, maar het heeft me ook geleerd om in het klein verstandigere stappen te zetten.
Waardeer dit artikel!
Jouw steun maakt onafhankelijke journalistiek mogelijk! Dit artikel las je gratis, maar het schrijven kostte tijd en onderzoek. Wil je bijdragen aan deze journalistiek? Met een kleine donatie help je mij om dit werk voort te zetten.
Elke bijdrage, groot of klein, maakt een verschil. Dank je wel!
