Fenna leefde van 1250 euro per maand. Toen erfde ze ineens een ton. ‘Nu kan ik iemand trakteren’
Dit artikel stond eerder op ND.nl
Lange tijd leefde Fenna (65) van een laag inkomen. Totdat een erfenis alles veranderde aan haar financiële situatie. ‘Mijn lijf is gammel, dus ik ben blij dat ik nu huishoudelijke hulp kan betalen’
‘Leven van 1250 euro per maand was voor mij lang normaal. Het was weinig en dus draaide ik elke euro om. Zodra iets te duur was, ging er vanzelf een soort luikje dicht in mijn hoofd. Ik pinde geregeld 70 euro en deed daar mijn boodschappen van. De ene keer was dat bedrag in een paar dagen op, als ik bijvoorbeeld shampoo in de aanbieding bij de Kruidvat kocht. De andere keer hield ik het bijna twee weken ermee vol. Contant betalen helpt om uitgaven te remmen. En er zit nog een voordeel aan: niemand kan meekijken waar jij je geld aan uitgeeft.
Voor mijn sociale huurwoning betaalde ik 650 euro – inclusief servicekosten – waarvan ik 275 euro terugkreeg via huurtoeslag. Voor gas en elektriciteit telde ik maandelijks 22 euro neer, mede door de overstapbonus. Ik zorg elk jaar ervoor dat ik daarvan kan profiteren. Dankzij de goede isolatie en de warmte van de buren – ik woon in een flat – hoeft de verwarming nauwelijks aan. En mijn raam ligt op het zuiden: in de winter komt de zon ver naar binnen en blijft de warmte lekker hangen.
Mijn enige vervoermiddel is een fiets. Als ik verder moest reizen, nam ik altijd de trein. Buiten de spits kreeg ik 40 procent korting met mijn kortingskaart – die kostte 65 euro per jaar.
Voor grote apparaten als wasmachines spaarde ik vooruit. Die gaan vaak langer mee dan je denkt. En wat ik overhield, gebruikte ik voor iets leuks. Dan bezocht ik bijvoorbeeld een concert in Parijs. Geen luxe: de trein vroeg geboekt, slapen in een hostel, een zak bolletjes en een fles water mee. Het kan allemaal, als je het maar slim aanpakt.’
Rijker
‘Maar toen veranderde alles. Mijn moeder overleed, en na de verkoop van haar appartement was ik ruim een ton rijker. Ik hoefde er nauwelijks belasting over te betalen. Mijn vader had dat slim geregeld. Toen hij overleed, kreeg mijn moeder alles, maar officieel leende ze onze kindsdelen. Dat stond zo in hun testament. Wij hadden dus al een vordering op haar. Alleen hoefde ze die pas terug te betalen als ze zelf zou overlijden. Daardoor gold dat bedrag als schuld, en bleef er later bijna niets over waar nog belasting over betaald moest worden.
Dat mijn ouders zo veel zouden nalaten … Ik stond daar nooit zo bij stil. Het was hun geld, daarop wilde ik niet vooruitlopen. Ik deed weleens mee met de oudejaarsloterij. Met het idee: als God me wil zegenen, geef ik Hem met dat ene lot die kans. De erfenis had ook gevolgen. Mijn huurtoeslag viel weg, want vanaf een vermogen van 37.395 euro heb je daar geen recht meer op. Dat was even puzzelen, vooral omdat het appartement nog niet verkocht was toen het nieuwe jaar aanbrak. Zorgtoeslag krijg ik nog wel – daar ligt de vermogensgrens hoger.
Toen het geld dan uiteindelijk echt op mijn rekening stond, deed ik meteen iets wat ik me nooit kon veroorloven: met een vriend naar het Kurhaus in Scheveningen, met uitzicht op zee. Mijn vader was zeeman, dus de zee heeft voor mij iets magisch. Ik kon nu eindelijk iemand trakteren. Voor twee nachten betaalde ik 620 euro. Ik vond het het helemaal waard.’
Genieten
‘Vanaf januari ga ik met een adviseur kijken wat verstandig is. Dit jaar eerst genieten. Mijn lijf is gammel, dus ik ben blij dat ik nu huishoudelijke hulp kan betalen: één keer per maand, twee uur, dertig euro.
Ook eten is makkelijker geworden. Af en toe haal ik chinees of een kant-en-klare salade. Verder steun ik een natuurwinkel, waar ik groenten en vlees van dieren koop die een beter leven achter de rug hebben dan in de bio-industrie. Ik pak een terrasje, of ga uit eten met vrienden. Mijn balkon heb ik opgefleurd met plantenbakken en bloemen. Mijn uitzicht is ervan opgeknapt.
Voor mijn verjaardag wist ik dit jaar niets te vragen. Normaal vroeg ik een bijdrage voor een uitje, maar daar heb ik nu geld voor. Mijn kinderen gaven me ingelijste foto’s van hun gezinnen. Onbetaalbaar. Ik kijk er de hele dag naar vanaf mijn nieuwe relaxstoel.
Ik overlaad mijn kleinkinderen niet met luxe. Een kleurplaat inkleuren samen, daar worden ze net zo blij van. Maar toen ik zag dat er een Lego-tentoonstelling was in het Van Gogh Museum, kon ik zomaar besluiten met m’n zoon en twee kleindochters daarheen te gaan.
Wat ik ook heerlijk vind: als iemand op straat om een gift vraagt, dan kan ik nu gewoon wat geven. Van daklozen tot hulporganisaties. Nog wel eenmalig, want vanaf januari ga ik echt plannen maken. Dan wil ik ook structureel gaan geven.
En of ik me schuldig voel, dat ik dit geld van mijn ouders gebruik om van te genieten? Helemaal niet. Ik denk dat ze het prachtig hadden gevonden.’
* De achternaam en woonplaats van Fenna zijn weggelaten in verband met privacyredenen.
Waardeer dit artikel!
Jouw steun maakt onafhankelijke journalistiek mogelijk! Dit artikel las je gratis, maar het schrijven kostte tijd en onderzoek. Wil je bijdragen aan deze journalistiek? Met een kleine donatie help je mij om dit werk voort te zetten.
Elke bijdrage, groot of klein, maakt een verschil. Dank je wel!
